Je vergeet pincodes.
Je vergeet waar je de autosleutels hebt gelegd.
Je vergeet waarom je de kelder bent ingelopen.
Maar Kip Kompakt en Dethleffs?
Die blijven.
Voor altijd.
Raar, eigenlijk.
Want ik heb geen caravan en ben ook in de verste verte niet van plan om er ooit één te kopen.
Toch neem ik die twee merknamen de rest van mijn leven mee.
Daar zit een verhaal achter.
Een verhaal over Chris.
En mijn verjaardag.
Eigenlijk zelfs twee verhalen.
Chris hecht niet veel belang aan verjaardagen.
Ik vroeger wel.
Ik heb hem dikwijls uitgelegd dat mijn verjaardag de belangrijkste dag van zijn leven is.
Want als die dag er niet geweest was, was ik er ook niet.
Ik vond dat een waterdichte redenering.
Chris niet.
De eerste keer dat hij mijn verjaardag vergat, zat ik op kantoor.
Chris zat ergens in Frankrijk, midden in de Tour de France.
Hij belde.
Vertelde uitgebreid over zijn dag.
Ik luisterde.
Wachtte.
Wachtte nog langer.
Je geeft een man tenslotte graag de kans om zelf tot bepaalde inzichten te komen.
Chris kwam niet tot inzicht.
Toen hij wilde afleggen, kon ik mij niet meer houden.
“Je bent wel mijn verjaardag vergeten, hè.”
Vijf minuten later ging mijn telefoon opnieuw.
George Hincapie.
Mijn favoriete wielrenner van toen.
Hij wenste mij een happy birthday.
Als herstelactie?
Wereldklasse.
Je zou denken dat mijn verjaardag vanaf dan op zijn harde schijf stond. In de map ‘BELANGRIJK’.
Dat bleek niet het geval.
Parijs
Een paar jaar later ging ik naar Parijs voor de laatste rit van de Tour de France.
Na de aankomst vierden we het einde van de Tour.
Om middernacht was ik jarig.
Chris zei niets.
Ik wachtte even.
Nog altijd niets.
Ik werd stil. Dat is meestal geen goed teken.
Als ik zwijg, begint de rest van mijn lichaam te spreken.
“Wat is er?”
“Meende dat nu? Dat is al de tweede keer.”
Er zijn momenten waarop je een man iets ziet beseffen.
Dit was er zo één.
Chris pakte de micro.
En wenste mij voor de hele ploeg een gelukkige verjaardag.
Zoals alleen hij dat kan.
Wereldklasse.
De map ‘BELANGRIJK’
De volgende dag reden we naar huis.
Ergens op de autosnelweg begon Chris plots caravanmerken op te noemen.
“Kip Kompakt.”
“Dethleffs.”
Ik weet niet meer hoe we daar terechtkwamen.
Blijkbaar kon die man dus wel dingen onthouden.
“Misschien,” zei ik, “kun je beter een paar caravanmerken van je harde schijf wissen en vervangen door mijn verjaardag – 27 juli.”
Sindsdien staat mijn verjaardag daar. In de map ‘BELANGRIJK’.
Zelf zou ik mijn verjaardag ondertussen liever naar de prullenbak verhuizen.
Volgend jaar word ik vijftig.
Althans volgens de burgerlijke stand.
Volgens mijn eigen telling acht-en-veertig.
Die twee vergeten verjaardagen tel ik namelijk niet mee.
Kip Kompakt.
Dethleffs.
En 27 juli.
Voor altijd.